اتاق تنهایی من

بعضی چیزها

rafouneh — Sat, 06 Jun 2009 13:57:17 +0000

اول می خواستم اینجا یه “چیز“ دیگه بنویسم اما چون منبع اون رو پیدا نکردم فقط همین را بگویم

بعضی “چیز“ها خیلی مهمند چون آدمهای سبز اونها رو می گویند ولی چیزهای ناچیزی^۱ هم توی این دنیا وجود دارند که آدمهای نا چیز با اونها امورات می گذرونند مثل دروغ

۱.همه چیزهای بی ارزشی که نمیشه چهار سال دیگه به اون ها تن داد.

پس نوشت : اینقدر داره به همتون خوش می گذره که پیداتون نیست و منو در اتاق تنهایی ام تنها گذاشتید حداقل یه جای تو خالی می تونید بگید که بنده از اول عمرم توی ایران و آخر عمرم توی این غربت محکوم به تنهایی بودم.

چشم و گوش و درک ما و دیوارهای حاشا

rafouneh — Fri, 05 Jun 2009 05:25:04 +0000

چقدر خوش خیالی!!!؟!!!

مرز

rafouneh — Wed, 03 Jun 2009 08:08:39 +0000

با خود فکر کرد عجب شجاعتی! نمی دانست عجب حماقتی!

نمی دونم چی بگم واقعا

یعنی فکر کرد این چیزهایی رو که داره میگه کسی نمی دونه و ملت٬ تمام عمرشون خر بودند.

عین بچه های شرور که خودشون گند می زنند و دنبال شریک جرم می گردند که گند خودشون رو توجیه کنند ولی بیشتر گند می زنند٬ خراب تر از خراب کرد.

آخه بگو خودت عرضه ی دزدی نداشتی و همه فهمیدند ٬پای اونایی رو که وسط بوده دوباره کشیدی وسط که چی بشه؟

آخه اسمش رو عوام فریبی هم نمیشه گذاشت

که جنس کلام خدا از نور بود واسه همین بود که کسی نفهمید

حالا پیدا کنید مرز میان پرتقال فروش را!

۱. عکس همچین بی ربط هم نیست!

دیکتاتور

rafouneh — Wed, 03 Jun 2009 06:58:15 +0000

عکس اینجا

دیکتاتور هم می میرد، عده ای شادند عده ای غمگین.

اما من از دیکتاتور بعدی می ترسم.

۱. دیکتاتور بودن مادرزادی نبوده و نیست و نخواهد بود.

غذای خوب

rafouneh — Sun, 31 May 2009 06:46:59 +0000

عکس اینجا

جناب رایان من واقعا شرمنده ام اما باور کنید همه چیر فقط اتفاق می افته و من بی تقصیرم!

شما از غذای خوب گفتید اما من به پستی بر خوردم که مجبور شدم لینکش رو اینجا بگذارم!

اینجا

۱. همگی ببخشید عکس مناسب پیدا نکردم!

انفرادی

rafouneh — Fri, 29 May 2009 06:44:15 +0000

عکس اینجا

حتما اگر دارایی از خودم داشتم همه اش را می دادم تا یک سلول انفرادی داشته باشم نه اتاق تنهایی.

حالا که نه دارایی دارم نه سلول انفرادی فقط همین اتاق تنهایی را دارم.

۱.تازه اینجا پر از آرزوهای بزرگ بوده٬ شد اتاق تنهایی من (دیدم غمش به اسمش نمیاد)

انتخاب

rafouneh — Tue, 19 May 2009 06:41:15 +0000

مدتی است که به این موضوع فکر می کنم.

فکر می کردم که وقتی دیگر در ایران نباشم دیگر به ایران فکر نمی کنم.اما نشد.

اما مگر می شود گذشته را پاک و ریشه ها را جدا کرد؟

وقتی از من می پرسند تو از کجایی چه بگویم؟

بگویم از افغانستان؟ یا بگویم از عراق؟ می شود؟

فکر می کردم اگر از ایران خارج شوم همه گذشته را فراموش و زندگی تازه ای را شروع می کنم همان زمان که وا زده از ایران بودم

اما نشد.

همه این ها را گفتم که بگویم

من رای می دهم

حتی اگر همه بگویند تو رفته ای که زندگی جدیدی را شروع کنی پس گذشته ات و ایران را فراموش کن.

هر چند با یک نظام غیر مقدس برای کشورم موافق نیستم.

رای من به کشورم است. رای من برای اعتبار از دست رفته وطنم است. رای من برای خودخواهی خودم و آبادی ایران است و می دانم که رو سیاهی می ماند برای زغال هرچند زغال ها بتوانند از رای من به نفع خودشان استفاده کنند باز هم سیاه هستند.

هر چند به ما یاد دادند که بین همین بد و بدتر ها باید انتخاب کنی.

اما دور از جان همه٬ بنده خر نیستم که فرق میان متوسط و افتضاح را نفهمم.

هر چند به ما یاد دادند با شاید ها و احتمالات زندگی کنیم واسمش را گذاشتند امیدوار بودن

اما من با بدبینی خودم به قول دیگران و واقع بینی خودم به قول خودم می خواهم به

میر حسین موسوی رای بدهم

هر چند دقیقا نتیجه هدفمان آن نشود که می خواستیم.

۱. لازم به ذکر است بنده نه سیب زمینی مجانی از کسی دریافت کردم نه روغن مایع

۲. این پست تبلیغاتی نیست چون من بابت آن پولی هم از کسی دریافت نکردم.

۳.این پست فقط حس من بود.همین.

۴.عکس ها اینجا